Adam Mickiewicz

I Liceum Ogólnokształcące
im. Adama Mickiewicza w Białymstoku

I LO w Białymstoku - Złota Szkoła 2017
Rzeczpospolita Polska

Szkoła

Podstawa prawna:
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie doradztwa zawodowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1675)


Do zadań doradcy zawodowego należy w szczególności:


1) systematyczne diagnozowanie zapotrzebowania uczniów na działania związane z realizacją doradztwa zawodowego;
2) prowadzenie zajęć z zakresu doradztwa zawodowego;
3) opracowanie we współpracy z innymi nauczycielami, w tym nauczycielami wychowawcami opiekującymi się oddziałami i pedagogiem szkolnym, programu realizacji wewnątrzszkolnego systemu doradztwa zawodowego oraz koordynacja jego realizacji;
4) wspieranie nauczycieli w zakresie realizacji działań określonych w programie,
5) koordynowanie działalności informacyjno-doradczej realizowanej przez szkołę, w tym gromadzenie, aktualizacja i udostępnianie informacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla danego poziomu kształcenia.

 

Zadania doradcy zawodowego pełni Pani prof. Magdalena Żmiejko.

Godziny pracy doradcy w roku szkolnym 2020/2021:

poniedziałek - 13.00 - 13.45

wtorek - 14.50 - 16.50

środa - 13.00 - 13.45

piątek 13.00 - 15.35

Historię każdej szkoły tworzy jej Społeczność: Uczniowie, Nauczyciele i Dyrektorzy. W kronikach zapisuje się wszystkie aspekty  działalności szkoły. W I Liceum Ogólnokształcącym zdecydowaną przewagę mają osiągnięcia i sukcesy zanotowane w ciągu ponad 200 lat jego istnienia.

1777

Z inicjatywy Izabeli Branickiej i Joachima Litawora Chreptowicza, komisarza Edukacji Narodowej Wielkiego księstwa Litewskiego, powstaje Szkoła Akademicka Zgromadzenia Białostockiego o 6-letnim cyklu nauki jako podwydziałowa szkoła podległa Uniwersytetowi Wileńskiemu.

1784

28 września 1784 - król Stanisław August Poniatowski składa wizytę w Szkole Akademickiej Zgromadzenia Białostockiego.

1793

Król Stanisław August Poniatowski po raz drugi wizytuje Szkołę Akademicką Zgromadzenia Białostockiego.

1802

Powołanie przez władze pruskie Wyższego Gimnazjum Białostockiego. W nowej szkole, o 6-letnim cyklu nauczania, w niedługim czasie dochodzi do nauczania prawie wszystkich przedmiotów w języku niemieckim.

1902

Zorganizowanie przez Białostocką Szkołę Realną uroczystości 100-lecia istnienia szkoły, połączonej z oddaniem do użytku budowanej cerkwi (kaplicy) szkolnej oraz skrzydła przy istniejącym gmachu. Organizatorzy uroczystości przyjęli za początek działalności szkoły datę powołania przez Prusaków Wyższego Gimnazjum Białostockiego.

1913

25 września 1913 - Poświęcenie fundamentów pod gmach auli szkolnej imienia Romanowów, wybudowanej od strony obecnej ul. Kościelnej (na jej fundamentach, obecnie stoi budynek do niedawna zajmowany przez Wojewódzką Bibliotekę Pedagogiczną).

1939

1 września 1939 - Zajęć w roku szkolnym 1939/1940 nie ma. Okupacja sowiecka, a następnie niemiecka uniemożliwiają istnienie II Państwowego Liceum i Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta. Dyrektor ks. dr Stanisław Hałko został zamęczony w 1943 r. w hitlerowskim obozie zagłady.

1944

1 października 1944 - Inauguruje swoją działalność Państwowe Gimnazjum i Liceum nr 1 w Białymstoku w przedwojennej siedzibie szkoły (reaktywowana jednostka oświatowa nawiązuje do tradycji Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta). W licem wprowadzone zostają nowe wydziały: przyrodniczy i matematyczno-fizyczny.

1948

1 września 1948 - Dotychczasowa szkoła zostaje przekształcona w Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego nr 1 w Białymstoku. Nauka w niej trwać miała 11 lat, ale eksperyment oświatowy wobec lokalnych trudności przerwano.

1949

10 kwietnia 1949 - Szkoła Ogólnokształcąca przenosi się do gmachu przy obecnej ul. Pałacowej 1/1. Rozpoczyna też w placówce działalność Podstawowa Organizacja Partyjna Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

1950

7 stycznia 1950 - Eksmisja Szkoły Ogólnokształcącej z zajmowanego gmachu do budynku przy ul. Warszawskiej 63.

1 września 1950 - Szkoła Ogólnokształcąca stopnia podstawowego i licealnego nr 1 w Białymstoku przejmuje nauczycieli i uczniów ze zlikwidowanej Szkoły Ogólnokształcącej Męskiej stopnia licealnego nr 3 w Białymstoku.
Zlikwidowana Szkoła Ogólnokształcąca mająca siedzibę przy ulicy Fabrycznej 10 (bezpośrednio po II wojnie światowej - Gimnazjum i Liceum Spółdzielni Oświatowej w Białymstoku a następnie Państwowe Gimnazjum i Liceum Męskie nr 2 w Białymstoku) nawiązywała do tradycji przedwojennych Polskiego Prywatnego Liceum i Gimnazjum Koedukacyjnego im. Henryka Sienkiewicza w Białymstoku. Dyrektorem szkoły był mgr Konstanty Kosiński, jeden z organizatorów tajnego nauczania na Białostocczyźnie, były nauczyciel Polskiego Gimnazjum Realnego w Białymstoku i Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku.

1951

2 marca 1951 - Szkoła Ogólnokształcąca powraca do własnego, wyremontowanego budynku przy ul. Kościelnej 9.

1953

1 września 1953 - Decyzją władz oświatowych zostaje usunięty "stopień podstawowy" z nazwy Szkoły Ogólnokształcącej nr 1 w Białymstoku.

1954

1 września 1954 - Szkoła Ogólnokształcąca st. Licealnego nr 1 zostaje przemianowana na I Liceum Ogólnokształcące w Białymstoku.

1955

1 września 1955 -  Wymiana części młodzieży z dotychczas żeńskim II Liceum Ogólnokształcącym w Białymstoku, mających siedzibę na I piętrze tego samego budynku szkolnego, w celu praktycznego wprowadzenia koedukacji w obu jednostkach oświatowych.

1959

26 kwietnia 1959 - Wręczenie Liceum sztandaru ufundowanego przez komitet społeczny, przy współudziale młodzieży szkoły. Był to pierwszy sztandar nadany szkole na Białostocczyźnie po II wojnie światowej.

1967

13 września 1967 - I Liceum Ogólnokształcące opuszcza zagrożony katastrofą budowlaną budynek przy ul. Kościelnej 9 i "tymczasowo" zajmuje nowo wybudowany gmach przy ulicy Brukowej 2.

Po przeprowadzeniu remontu w opuszczonej siedzibie I LO utworzone zostaje VI Liceum Ogólnokształcące, które niebawem - wbrew protestom społeczności I Liceum Ogólnokształcącego - otrzymuje imię Zygmunta Augusta (od 1981r. - Króla Zygmunta Augusta).

1968

7 kwietnia 1968 - Uznanie I Liceum Ogólnokształcącego przez Organizację Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury za szkołę stowarzyszoną. Decyzja UNESCO tym bardziej jest warta podkreślenia, że podobnym zaszczytem zostały obdarzone tylko nieliczne polskie szkoły.

1 września 1968 - przejęcie przez I Liceum nauczycieli i młodzieży ze zlikwidowanego IV Liceum Ogólnokształcącego w Białymstoku. IV Liceum funkcjonowało przez okres czterech w budynku Szkoły Podstawowej nr 24 przy ul. Antoniuk Fabryczny nr 5/7. Organizatorem szkoły i jej dyrektorem był mgr Antoni Maj, późniejszy wicedyrektor I Liceum.

1976

1 września 1976 - I Liceum Ogólnokształcące, jako pierwsze na Białostocczyźnie, wprowadza kształcenie w klasach o profilu ogólnym z rozszerzonym językiem angielskim.

1977

25 listopada 1977 - I Liceum Ogólnokształcące w Białymstoku otrzymuje imię Adama Mickiewicza. Jednocześnie obchodzone jest 200-lecie szkoły.

1979

14 września 1979 - Szkoła otrzymuje Medal Komisji Edukacji Narodowej za całokształt osiągnięć dydaktyczno-wychowawczych.

1980

10 września 1980 - Liceum gości 31-osobową delegację nauczycieli japońskich z okręgu Nagaska.

1985

1 października 1985 - w Liceum zostaje zorganizowana, pierwsza w szkolnictwie ogólnokształcącym Białostocczyzny, pracownia informatyczna. Pracownia, której inicjatorem powstania i organizatorem był nauczyciel mgr Zdzisław Babicz, umożliwiała prowadzenie wówczas pozalekcyjnych zajęć nauczania podstaw informatyki.

1987

Listopad 1987 - podjęta zostaje współpraca z Kauno Adamo Mickevićiaus Vidurine Mokykla w Kownie (Litwa). Współ[raca ogniskowała się wokół osoby Adama Mickiewicza - patrona obu szkół. Strona litewska zawiesiła współpracę po odzyskaniu niepodległości przez Republikę Litewską.

Z inicjatywy wicedyrektora Zespołu Szkół, mgr Grażyny Złockiej-Korzeniewskiej, zostaje nawiązana współpraca z Liceo Sientifico Statale "Mariano IV" w Oristano (Włochy - Sardynia). Efektem tej współpracy były m.in. wyjazdy polskich grup do Włoch.

1988

15 września 1988 - pomieszczenia do zajęć wychowania fizycznego wzbogacają się o siłownię.

1990

1 lutego 1990 - w I Liceum rozpoczyna działalność klub szkolny, mający zadanie organizowania wychowania pozalekcyjnego młodzieży szkoły. Był on pierwszym klubem w średnim szkolnictwie ogólnokształcącym na Białostocczyźnie.

Zapoczątkowana zostaje współpraca Liceum z Van Maerlentlyceum w Eindhoven (Holandia).

1991

I Liceum podejmuje się uczestnictwa w 2-letnie programie "Projekt edukacji ekologicznej i badań terenowych w polskich szkołach z rozszerzonym programem nauczania języka angielskiego". Program był realizowany przez Krajowe Centrum Edukacji Biologicznej przy współpracy z British Council i Field Studiem Council. W pierwszej części programu brytyjscy nauczyciele z polskimi kolegami wypracowali wspólne metody pracy, natomiast w drugiej - uczniowie I Liceum pracowali przez okres 2 tygodni pod kierownictwem brytyjskiego nauczyciela Jonathana Odham. Przedmiotem zajęć odbywających się w terenie były problemy stanu i ochrony najbliższego środowiska przyrodniczego.

25 listopada 1991 - klubowi szkolnemu (w dniu Święta Szkoły) zostają przekazane pozyskane pomieszczenia, umożliwiając rozszerzenie pozalekcyjnej działalności młodzieży.

1993

10 listopada 1993 -  I Liceum obejmuje patronat nad Jaszuńską Średnią Szkołą im. M. Balińskiego w Jaszunach (Litwa).

1994

Maj 1994 - I Liceum współorganizuje Międzynarodową Konferencję Szkół w Białymstoku. Wcześniej, bo w marcu 1993r. delegacja Liceum uczestniczyła w podobnej konferencji w Eindhoven(Holandia).

Zapoczątkowane zostają w Liceum, jako jedynej szkole na Białostocczyźnie, zajęcia ekonomii stosowanej w ramach programu "Młodzi przedsiębiorcy". Zajęcia są wspierane przez Fundację im. Stefana Batorego. Prowadzącym zajęcia jest mgr Tadeusz Mierzyński, wicedyrektor Zespołu Szkół.

Ministerstwo Edukacji Arabskiej Republiki Egiptu podejmuje delegację nauczycieli i uczniów I Liceum Delegacja ma również okazję poznać zabytki Egiptu.

Grudzień 1994 - I Liceum zostaje przyjęte do elitarnego Towarzystwa Szkół Twórczych skupiającego najlepsze w Polsce licea ogólnokształcące.

1995

I Liceum zgłasza udział w programie "Debaty szkolne", prowadzonym przez Fundację Stefana Batorego. "Debaty szkolne" są programem umożliwiającym uczniom przyswojenie kultury dyskusji, wystąpień publicznych i walki na argumenty. W roku 1995/1996 pod kierunkiem koordynatora programu, wicedyrektor mgr Anny Zawadzkiej, odbyła się pierwsza ogólnopolska debata prowadzona przez szkolny Klub Myśli Politycznej.

I Liceum uzyskuje dostęp do Internetu poprzez łącze z Politechniką Białostocką.

1996

Październik 1996 - I Liceum angażuje się w realizację programu - European Studies Programme. Celem programu jest nawiązanie kontaktów młodzieży z różnych państw europejskich, wymiana poglądów w sposób multimedialny (poczta elektroniczna-komputerowa, poczta, fax, telefon) na różnorodne tematy, np. kultura, edukacja, środowisko naturalne, media itp. Możliwa jest również wymiana młodzieży. Młodzież poprzez program przygotowuje się do wkroczenia do wspólnej Europy, poznając wiedzę o obyczajowości, kulturze, prawodawstwie itd. różnych krajów. Program został zainicjowany przez Irlandię Północną i rozszerzył się niemal na całą Europę. Z Europy Środkowej program został na razie podjęty tylko przez Polskę, zaś Białostocczyznę reprezentowało tylko I Liceum Ogólnokształcące.

1997

I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza uzyskuje 1. miejsce w rankingu białostockich szkół średnich, zorganizowanym przez Kuratorium Oświaty w Białymstoku i "Gazetę Wyborczą".

1998

 

I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza uzyskuje 5. miejsce w Ogólnopolskim Rankingu Szkół Średnich SGH.

Pani dyrektor Grażyna Złocka- Korzeniewska została przewodniczącą Towarzystwa Szkół Twórczych.

2000

Październik 2000 - zostaje oddana do użytku nowa część szkoły.
W nowo wybudowanym skrzydle mieści się:
- pełnowymiarowa sala gimnastyczna,
- szatnie i zaplecze techniczne,
- biblioteka,
- pracownie komputerowe i sale lekcyjne.

I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza uzyskuje 1. miejsce w rankingu białostockich szkół średnich, zorganizowanym przez Kuratorium Oświaty w Białymstoku i "Gazetę Wyborczą".

2001

Marzec 2001 - w szkole została utworzona sala muzealna poświęcona Marcie Skorko - Barańskiej.

2002

26 listopada 2002 - szkoła otrzymuje nowy sztandar ufundowany przez uczniów, nauczycieli i pracowników administracyjno-obsługowych Liceum.

2005

30 września 2005 - w pielgrzymce do Częstochowy tragicznie ginie 9 maturzystów. Na murze szkoły umieszczona jest tablica poświęcona Zmarłym.

2008

Powstaje Szkolne Muzeum Regionalne.

Po przebudowie starej sali gimnastycznej zostaje do użytku aula wykładowa na 180 miejsc.

2009

I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza uzyskuje 7. miejsce w XI Ogólnopolskim Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych "Perspektyw" i "Rzeczypospolitej".

2010

I LO w XII Ogólnopolskim Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych 2010 zajęło 1. miejsce w województwie podlaskim i zostało laureatem 13. miejsca w Polsce.
W grudniu 2010 r. w naszej szkole odbyła się poświęcona wielokulturowości ogólnopolska Konferencja Dyrektorów Liceów zrzeszonych w Towarzystwie Szkół Twórczych.

2011

I Liceum Ogólnokształcące zajmuje 1. miejsce w województwie podlaskim w XIII Ogólnopolskim Rankingu Liceów Ogólnokształcących 2011.

2012

I LO w XIV Ogólnopolskim Rankingu Liceów Ogólnokształcących 2012 zajęło 1. miejsce w województwie podlaskim i 23. miejsce w kraju.
Październik 2012 – wizyta młodzieży z izraelskiej szkoły Eynot Yarden High School w Amir w naszym liceum.

Z racji osiągnięcia ponadprzeciętnych wyników naszych laureatów w konkursach przedmiotowych programu Łowimy Talenty 2012/13 I LO znalazło się w gronie 23 szkół wyróżnionych Statuetką oraz Certyfikatem Szkoły Łowców Talentów, a w roku szkolnym 2013/14 – ponownie otrzymało Certyfikat Szkoły Łowców Talentów.

2013

I LO w XV Ogólnopolskim Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych 2013 uplasowało się na 1. miejscu w województwie podlaskim i 14. miejscu w Polsce oraz otrzymało tytuł Złotej Szkoły 2013.

2014

I LO w XVI Ogólnopolskim Rankingu Liceów Ogólnokształcących 2014 zajęło 1. miejsce w województwie podlaskim i 31. miejsce w Polsce i otrzymało tytuł Złotej Szkoły 2014.

Nasz uczeń Maciej Hołubowicz zdobył złoty medal na 21. Olimpiadzie Informatycznej Krajów Europy Środkowej.

2015

I LO w XVII Ogólnopolskim Rankingu Liceów Ogólnokształcących 2015 zajęło 1. miejsce w województwie podlaskim i 42. miejsce w Polsce oraz otrzymało tytuł Złotej Szkoły 2015.

Ogromny sukces naszych uczniów w XXII Olimpiadzie Informatycznej: zdobyli 2 złote medale i tytuły laureatów I miejsca, 1 srebrny medal i tytuł laureata II miejsca oraz 4 tytuły finalisty XXII OI.
Marzec – wizyta młodzieży z izraelskiej szkoły Eynot Yarden High School w Amir w naszym liceum.
I LO uzyskało wyróżnienie w IV edycji Rankingu IT- SZKOŁA w uznaniu działań na rzecz rozwijania kompetencji uczniów w zakresie technologii informacyjno- komunikacyjnych.
W wrześniu 2015 r. odbyły się uroczystości związane z jubileuszem dziesięciolecia działalności Grupy Teatralnej „Na skraju”.

2016

I LO w XVIII Ogólnopolskim Rankingu Liceów Ogólnokształcących 2016 zajęło 1. miejsce w województwie podlaskim i 42. miejsce w Polsce oraz otrzymało tytuł Złotej Szkoły 2016.
I LO uzyskało wyróżnienie w V edycji Rankingu IT- SZKOŁA w uznaniu działań na rzecz rozwijania kompetencji uczniów w zakresie technologii informacyjno- komunikacyjnych.

2017

I LO w XIX Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych Perspektywy 2017 zajęło: 1. miejsce w Białymstoku i na Podlasiu oraz  33. miejsce w Polsce, a także uzyskało "Złotą Tarczę" - znak najwyższej jakości szkoły.

I LO rozpoczęło realizację 2 dużych projektów edukacyjnych: „Droga do Podlaskiej Doliny Krzemowej” oraz „Przedmioty przyrodnicze kluczem do zawodów przyszłości...”.
Zainicjowano także dwuletni międzynarodowy projekt Erasmus Plus „Prozdrowotny styl życia z twoim telefonem komórkowym" we współpracy ze szkołami średnimi z Grecji i Włoch.
Marzec – wizyta młodzieży z izraelskiej szkoły Eynot Yarden High School w Amir w naszym liceum.

2018

I LO po raz kolejny zdobyło prestiżowy tytuł Złotej Szkoły 2018 w ogólnopolskim rankingu miesięcznika edukacyjnego Perspektywy, zajmując bardzo wysokie 45. miejsce w Polsce (na blisko 1500 klasyfikowanych szkół). W podrankingu szkół olimpijskich zajęło 22. miejsce w kraju.
Wizyta w I LO i na Podlasiu grupy uczniów z Grecji i Włoch, którzy wspólnie z I LO realizowały projekt Erasmus Plus .
15 października w naszym liceum odbyły się uroczyste miejskie obchody Dnia Edukacji Narodowej.

2019

Grudzień - szkolna drużyny Destination Imagination - „Less than 3”  - gościła w Chinach, gdzie zajęła 2. miejsce i zdobyła tytułu wicemistrza Azjatyckiej Olimpiady Kreatywności Destination Imagination Pekin 2019 w wyzwaniu Instant Challenge oraz zajęła 6.miejsce w wyzwaniu Extreme Challenge.
Marzec -  odwiedziny młodzieży z izraelskiej szkoły Eynot Yarden High School w Amir w naszym liceum.

2020

Styczeń - odbył się  jubileuszowy XX obóz informatyczny ILOCAMP 2020 w Serwach.

Sierpień - działalność zakończyło Podlaskie Stowarzyszenie na rzecz Uzdolnionych, które działało przy I LO.
2 września - I LO było gospodarzem miejskiej uroczystości rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021.

 

 

Adam Mickiewicz

Urodził się 24 grudnia 1798 r. w zubożałej rodzinie szlacheckiej, najprawdopodobniej w Zaosiu pod Nowogródkiem, na ziemi białoruskiej. Ojciec utrzymywał się z pracy adwokackiej przy sądach w Nowogródku. Matka przyszłego poety, Barbara z Majewskich zajmowała się wychowywaniem dzieci. Po latach poeta często będzie wracał we wspomnieniach do "kraju lat dziecinnych".

Adam Mickiewicz od najwcześniejszych lat swojego życia wiele czytał i dużo czasu poświęcał na naukę. W roku 1807 rozpoczyna edukację w szkole dominikanów w Nowogródku, którą kończy w 1815 r. Udaje się jeszcze w tym samym roku do Wilna, gdzie rozpoczyna studia na Uniwersytecie Wileńskim. Po roku nauki na wydziale matematycznym Mickiewicz zaczyna studiować przedmioty humanistyczne (literatura, historia) i wydział ten kończy w 1819 r. W tym czasie na UW wykładali wybitni profesorowie (m.in. znakomity historyk Joachim Lelewel). Uczelnia przeżywała więc nadzwyczajny rozkwit, a inteligencja wileńska żyła hasłami oświeceniowymi.

W okresie pobytu Mickiewicza na studiach zakłada on wraz z kilkoma przyjaciółmi tajne Towarzystwo Filomatów. W późniejszym okresie powstała inna patriotyczno-naukowa organizacja pod nazwą Towarzystwo Filaretów, na czele którego stanął bliski przyjaciel poety Tomasz Zan. Towarzystwa te prowadziły także działalność samokształceniową i starały się zaszczepiać młodzieży uniwersyteckiej wartości moralne.

Podczas pobytu na wakacjach w Tuhanowiczach w 1818 roku Mickiewicz poznaje Marylę Wereszczakównę – swoją wielką, ale nieszczęśliwie zakończoną miłość. Ponieważ pochodziła ona z zamożnej rodziny szlacheckiej, a Mickiewicz nie był bogaty, rodzice wydali ją za mąż za odpowiedniejszego według nich kandydata - hrabiego Wawrzyńca Puttkamera.

Mickiewicz na uczelni otrzymywał stypendium, był więc zobowiązany w zamian uczyć przez jakiś czas w szkole powiatowej w Kownie. Nie lubił swojej pracy, ponieważ zabierała mu ona dużo czasu, który wolał przeznaczyć na czytanie. Pochłaniały go w tym czasie dzieła romantycznych pisarzy niemieckich i angielskich (szczególnie Schillera i Byrona). W 1820 roku umiera matka Mickiewicza, z którą czuł się bardzo związany.

W okresie kowieńskim, który trwał cztery lata (1819-1823), młody poeta wydaje dwa tomy poezji; w pierwszym (wydanym w roku 1822) znajdują się, uznawane są za przełomowe dokonanie polskiego romantyzmu, "Ballady i romanse", w drugim "Grażyna" oraz II i IV część "Dziadów" (1823).

W roku 1823 władze carskie trafiają na ślad tajnych organizacji młodzieżowych w Wilnie. Śledztwo kierowane przez Mikołaja Nowosilcowa, doprowadza do wielu aresztowań, w tym także Mickiewicza. Pobyt w więzieniu trwa sześć miesięcy, Mickiewicz skazany zostaje na przesiedlenie i w październiku 1824 wyjeżdża do Petersburga. Przebywa tam około trzech miesięcy. W Rosji poznaje Konrada Rylejewa, aktywnego członka tajnej organizacji politycznej, która skupiała w swoich szeregach młodzież szlachecką dążącą do reform. Młodzież z tej organizacji to późniejsi dekabryści. Po krótkim pobycie w Petersburgu, poeta decyzją ministra oświaty wyjeżdża do Odessy. Na miejscu jest już w połowie lutego 1824 roku. Z początku miał uczyć w liceum, ale zmieniono decyzję, ponieważ obawiano się złego wpływu na młodzież człowieka, który odbywał wyrok za działalność polityczną.

Pobyt w Odessie trwał około dziewięciu miesięcy. W tym czasie poeta bierze udział w życiu towarzyskim, wyjeżdża na dwa miesiące w góry Półwyspu Krymskiego. Była to podróż pełna niezwykłych wrażeń. Uroki gór miały duży wpływ na naszego wieszcza. Poetyckim owocem wycieczki będą „Sonety krymskie” wydane wraz z sonetami odeskimi.

Powrót do Moskwy umożliwił poecie miłośnik literatury pięknej książę Golicyn, który cenił sławnego już w tym czasie Mickiewicza i zaoferował mu posadę urzędnika. Podczas pobytu w Moskwie nasz poeta poznaje innego wielkiego romantycznego twórcę - Aleksandra Puszkina. Wkrótce stali się bliskimi przyjaciółmi. Łączyły ich wspólne idee, a także talent pisarski. Z Moskwy Adam Mickiewicz dwukrotnie wyjeżdżał do Petersburga. Drugi pobyt trwał ponad rok, do chwili ostatecznego opuszczenia Cesarstwa. Okres rosyjski trwał przeszło 4 lata. Kończy go wydanie w 1828 r. powieści poetyckiej pt. „Konrad Wallenrod”.

Po opuszczeniu Rosji Mickiewicz dużo podróżuje. Zwiedza Niemcy, gdzie słucha wykładów Hegla. W Pradze poznaje pisarza czeskiego Hankę. W Weimarze odwiedza Goethego, który przyjmuje go z wielką sympatią. Z Niemiec jedzie Mickiewicz przez Szwajcarię do Włoch. Pobyt w tym kraju był urozmaicony wycieczkami do Szwajcarii. Bywał nasz poeta w Rzymie (na zawsze pozostanie jego ulubionym miastem), we Florencji, na Sycylii i w Neapolu. Poznał Ewę Ankwiczównę, w której się zakochał. Jednak jego małżeńskie plany nie ziszczają się, gdyż arystokratyczni rodzice wybranki nie dają na nie zgody. W tym czasie powstają liczne liryki oraz wiersze religijne (zwane lirykami rzymsko-drezdeńskimi).

W grudniu 1830 dociera do Włoch wiadomość o wybuchu powstania listopadowego. Poeta zmierza do kraju okrężną drogą, dlatego w Wielkopolsce pojawia się dopiero w sierpniu 1831 r. Próbuje przekroczyć granicę, jednak bez powodzenia – ruch graniczny odbywał się już wtedy w przeciwnym kierunku. Przez 8 miesięcy przebywa poeta w Poznańskiem, goszczony w szlacheckich dworach. Nawiązuje też w atmosferze skandalu romans z Konstancją Łubieńską.

W 1832 rusza do Drezna, gdzie powstaje wiele wierszy powstańczych i słynna III część "Dziadów". Dalszy etap emigracji to Paryż, gdzie Mickiewicz styka się z emigrantami. Są to często byli żołnierze powstania listopadowego. Z myślą o nich poeta pisze stylizowane na język biblijny "Księgi narodu polskiego" oraz "Księgi pielgrzymstwa polskiego", które wydaje anonimowo własnym sumptem. Cieszą się one ogromną popularnością, tłumaczone są na rozliczne języki i potępione przez papieża za wykorzystywanie religii dla celów politycznych. W 1833 r. poeta obejmuje redakcję czasopisma "Pielgrzym Polski", ale rychło odsuwa się od skłóconych emigrantów.

W czerwcu 1834 r. ukazało się pierwsze wydanie "Pana Tadeusza” – ostatniego dzieła literackiego wydrukowanego za życia poety. W tym też roku Mickiewicz ożenił się z Celiną Szymanowską, córką wybitnej pianistki polskiej Marii Szymanowskiej. W roku 1839 z rodziną wyjeżdża do Lozanny, gdzie wykłada literaturę łacińską na tamtejszym uniwersytecie. Rok później rząd francuski proponuje Mickiewiczowi stanowisko profesora literatur słowiańskich w Collège de France. Nasz poeta przyjmuje propozycję i od grudnia 1840 do 1844 wykłada w Paryżu. W tym czasie ulega wpływom Andrzeja Towiańskiego, domorosłego filozofa-mistyka, z którym zakłada Koło Sprawy Bożej. Być może ta działalność spowodowała ostateczne odejście Mickiewicza od literatury. Ale wydarzenia Wiosny Ludów w roku 1848 pobudziły Mickiewicza do działania politycznego. Wyjeżdża do Rzymu, gdzie organizuje Legion polski do walki z Austriakami, skupiający przeważnie w swoich szeregach artystów. Pisze dla niego „Skład zasad”.

We Francji wybucha rewolucja. Jak najszybciej udaje się Mickiewicz z powrotem do Paryża. Pisze artykuły do „Trybuny Ludów", dziennika, w którym lewicowi publicyści z różnych krajów głoszą radykalne programy społeczne. Przez następne lata pracuje jako bibliotekarz w paryskim Arsenale. W tym czasie przeżywa kolejny kryzys, spowodowany wieloma czynnikami. Jednym z nich jest choroba psychiczna jego żony.

Po raz ostatni, w 1855 roku Mickiewicz próbuje swoich sił w organizowaniu walki wyzwoleńczej. Jedzie do Konstantynopola, by wesprzeć akcję organizowania legionu polskiego walczącego u boku Turcji przeciwko Rosji. Umiera w czasie zarazy 26 listopada 1855, przeżywszy 57 lat. Ciało przetransportowano do Montmorency pod Paryżem; w roku 1890 Polacy złożyli jego prochy w Krakowie w krypcie katedralnej na Wawelu.

 

Ciekawostki

CZY MICKIEWICZ BYŁ DOBRYM UCZNIEM I STUDENTEM?

Mickiewicz, jak relacjonował legendę rodzinną jego starszy brat Franciszek, „nauczył się dobrze i płynnie czytać w czwartym roku życia”. Adam nie miał większych trudności z nauką poza miernymi osiągnięciami w kaligrafii. Oto fragment świadectwa z sześcioklasowej szkoły ojców dominikanów w Nowogródku: „Pilność – nadmierna. W łacinie – nadmierny. Z geografii – średni.” Pozostałe stopnie dobre.

W pierwszej klasie szybko awansował – już w listopadzie mianowano go „audytorem” (wysłuchiwał odpowiedzi pewnej liczby uczniów i oceniał je), później awansował na „inspektora”. W klasie czwartej za wygłoszenie własnej „Ody o pożarze Nowogródka uzyskał zwolnienie z przygotowywania znienawidzonych przezeń zadań pisemnych (tzw. „okupacyj”) w zamian za obietnicę pamięciowego opanowywania obszerniejszych o kilka stron partii materiału niż to obowiązywało pozostałych uczniów. W klasie ostatniej osiągnął tak znakomite wyniki, że wyznaczono go do wystąpienia na publicznym egzaminie, podczas którego – ku entuzjazmowi obecnych – przemawiał wierszem.

Wyobrażenie o egzaminach końcowych na Uniwersytecie Wileńskim daje wyciąg z protokołu, wedle którego Mickiewicz pytany był z zakresu literatury greckiej, z mitologii i historii starożytnego Rzymu. Na egzaminie ustnym „kandydat odpowiadał obszernie w języku łacińskim”, a padło w tej części 19 (!) pytań. Między innymi dociekliwi egzaminatorzy chcieli wiedzieć: „1. Czym się zajmuje nauka starożytności rzymskich i czym się różni od historii narodu rzymskiego. (…) 3. Jakie właściwe znaczenie słowa prowincja. 4. Jakie inne jeszcze ma znaczenie to słowo u autorów łacińskich. 5. Prócz Italii, jaka była pierwsza prowincja rzymska. 6. Od kogo była wyznaczoną forma rządu prowincji. 7. Jacy byli urzędnicy prowincji. (…) 11. Z jaką świtą przybywali zwykle prokonsulowie i propretorowie do naznaczonych prowincji. (…) 19. Ile wojska i ile floty naznaczone było od Augusta dla poparcia rządów w prowincjach.”

Z estetyki pytano Mickiewicza m.in.: „Czyli złudzenie w wystawach sztuk pięknych może być tak daleko posunięte i tak doskonałe, by się naśladowanie zdawało rzeczywistością?”

Z wymowy: „Czem się różni wymowa kaznodziejska od starożytnej? Jakie jest stanowisko Skargi, Birkowskiego i innych?”

Następnie egzaminowano go z literatury rosyjskiej, z języka rosyjskiego, z logiki, z historii powszechnej. Charakterystyczne było przekrojowe pytanie: „Jakie były przyczyny upadku wolności, a potem niepodległości Rzymu? Jakie narody po upadku Rzymu przewodziły w Europie aż do rewolucji francuskiej?”

Egzaminy ustne trwały dwa dni, w drugim dniu odbywała się też część pisemna. Mickiewicz wylosował dwa tematy: „1. Przyczyny różnego stopnia natchnienia w różnych rodzajach poezji lirycznej. 2. O dziwności w epopei, do czego służy i wielorakie jej źródło.”

Żeby zakończyć studia, musiał jeszcze w chwilach wolnych od zajęć nauczycielskich w Kownie napisać rozprawę „De criticae usu atque praestantia” („Użycie i skuteczność krytyki”). Ten wysiłek nie poszedł na marne, umożliwił mu objęcie posad wykładowcy uniwersytetów w Lozannie i Paryżu.

 

JAK MICKIEWICZA DOCENIONO W KOSMOSIE?

W 1996 roku Komisja Nazewnictwa Międzynarodowej Unii Astronomicznej na wniosek Mikołaja Czernycha z Krymskiego Obserwatorium Astronomicznego - odkrywcy planetoidy o numerze 5889 - nadała jej nazwę „Adam Mickiewicz”. Planetoida obiega Słońce w ciągu 5,3 roku.

 

JAK MICKIEWICZ OPISAŁ PODRÓŻ PO NIEMCZECH?

Przyjaciel Mickiewicza Antoni Edward Odyniec zaproponował poecie spisywanie wrażeń z ich wspólnej podróży po Niemczech. Oto efekt w postaci Dziennika podróży po Niemczech, który przybrał formę trójwersowego wierszyka:

„Hamburg – bifsztyk.
Wejmar – Goethe.
Bonn – kartofle.”

 

MICKIEWICZ DŹWIGNIĄ HANDLU?

Różne bywają sposoby czczenia szanowanej osoby. Kult Mickiewicza pod koniec XIX wieku przybierał czasem formy kuriozalne. Lwowska „Parowa fabryka czekolady, cukrów i herbatników” wypuściła na rynek „cukierki narodowe”; ten z wizerunkiem poety miał smak jabłkowy. Portret Mickiewicza zdobił „udelikatniające płeć” mydło tatrzańskie jubileuszowe o zapachu „fijołka”. Niewątpliwie dobrym marketingowo pomysłem była reklama „specyalności” Rosyjskiego Towarzystwa dla wyrobu piór stalowych w Rydze, czyli „pióra Mickiewicza” – każdy grafoman mógł się przymierzyć do roli wieszcza.

 

JAK PRZEJAWIAŁA SIĘ TĘSKNOTA MICKIEWICZA ZA OJCZYZNĄ?

Anegdoty związane z nostalgią są liczne:
- własnoręcznie zasadził drzewko jarzębinowe w ogródku (przy rue du Boulevard 14, Batignoles), aby przypominało mu Litwę;
- jesienią ku zdziwieniu Francuzów zbierał rydze w Fontainebleau, aby je zamarynować na zimę;
- aby ochrzcić swego ostatniego syna Józefa, sprowadził z Litwy wodę z Niemna.


CO ŁĄCZY MICKIEWICZA Z KURĄ I PAJĄKAMI?

Poeta zwierzył się raz znajomemu:
„W dzieciństwie czułem wstręt do pisania. Uczono nas wtedy kreślić litery na deszczułce, na której te arabeski robiły mi wrażenie wnętrzności zgniecionego pająka, a do pająków zawsze żywiłem szczególną odrazę. Matka mi raz powiedziała: >> Piszesz jak kura grzebie. Gdybyś był wielkim panem, sekretarz by za ciebie machał piórem, a ponieważ jesteś ubogim szlachcicem, musisz sam sobie dać radę<<. Wtenczas zacząłem przezwyciężać się. Przypomniałem sobie później przestrogi matki, kiedy w Moskwie, sposobiąc się do służby, otrzymałem naganę za moją kaligrafię.”
W kontaktach służbowych Mickiewicz korzystał najczęściej z pomocy przyjaciół, którzy potrafili kaligrafować bądź przynajmniej czytelnie i równo zapełniać pismem nie taki znów tani wówczas papier (dla oszczędności poeta wysyłał do znajomych listy napisane na połowie kartki, nie stać go było bowiem na kupno wystarczającej ilości papieru)

 

ILE DZIECI MIAŁ MICKIEWICZ?

Sześcioro w związku z Celiną z Szymanowskich:
Marię Helenę Julię, Władysława, Helenę Joannę Karolinę, Aleksandra Andrzeja Stefana, Jana Gabriela Donata i Józefa Teofila Rafała.
Plotkowano jeszcze o istnieniu dzieci nieślubnych: Ewelinki – rzekomej córki Mickiewicza i Maryli (w rzeczywistości była najmłodszą siostrą Tomasza Zana, wychowywaną w domu Puttkamerów) oraz córeczki o nieznanym imieniu, która miała urodzić się ze związku z Xawerą Deybel, ale z braku opieki przedwcześnie zmarła w domu dziecka.

 

Z KIM MICKIEWICZ ROMANSOWAŁ?

Złośliwi mogliby zapytać, z którą kobietą poeta nie romansował czy nie flirtował. Mając zaledwie 21 lat, tak pisał w liście do Franciszka Malewskiego:
„Znałem kilka kobiet godnych wszelkiego szacunku, znałem jedną, nad którą żadna mi się w życiu więcej nie podoba, a wszakże nie upatrywałem w niej jeszcze wszystkich, jakie chciałem, przymiotów; bo mam jakiś ideał kochanki dziwny, że nie powiem: dziwaczny, i nic nie znajdę do tego ideału podobnym.” W istocie przedziwny charakter poety sprawił, że w pierwszej fazie swego życia uciekał przed uczuciem, a zwłaszcza przed „groźbą” związku usankcjonowanego ślubem.

Najsłynniejsze „obiekty” uczuć poety to: 

- Marianna Ewa (zwana Marylą) z Wereszczaków Puttkamerowa - urodziła się jak Adam 24 grudnia, co miało wpływ na uczuciową aurę romansu – romantycy przykładali dużą wagę do symbolicznych interpretacji pozornie – dla innych – błahych zbieżności;
- Karolina z Wegnerów Kowalska - znana jako piękna doktorowa Kowalska, której był sąsiadem. Dzięki niej łatwiej znosił trud pracy nauczycielskiej. Wiemy, że jeździli na kuligi, jeden omal nie zakończył się wywrotką, tak brawurowo poeta powoził;
- Awdotia (Eudoksja) Michajłowna Bakunina – utalentowana malarka, Mickiewicz wiązał z nią nawet plany małżeńskie, ale ostatecznie się nie powiodły wskutek „silnej ortodoksyjnej wierności dla swej narodowości i wyznania” obojga; zresztą w myśl obowiązującego prawa dzieci z takiego mieszanego związku musiały być wychowywane w wyznaniu prawosławnym i w duchu rosyjskiego patriotyzmu;
- Henrietta Ewa Ankwiczówna – poznali się w Rzymie, on miał lat 31, ona 19, zwiedzali Wieczne Miasto, chodzili razem na bale w karnawale i do kościołów w Wielkim Tygodniu;
- Anastazja Chlustina de Circourt (1808-1863) – lubiący plotki A.E. Odyniec napisał, że, gdyby Adam wcześniej nie poznał Henrietty Ewy Ankwiczówny, to, „kto wie, co by być mogło”. Poeta w pisanych do rosyjskiej piękności po francusku bilecikach proponował wspólne „spacery piesze czy konne, na lądzie czy na morzu”;
- Konstancja z Bojanowskich Łubieńska sekundo voto Wodpolowa (mówiono o niej jako o „polskiej pani de Staël”), którą poznał w Wielkopolsce. Miała już wtedy pięcioro dzieci i chciała się rozwodzić z mężem, a nawet jechać za Mickiewiczem do Drezna;
- Xawera Deybel - była opiekunką dzieci Mickiewiczów, aktywną działaczką Koła Sprawy Bożej, wyszła później za mąż za komisarza policji Edmunda Mainarda.

Tylko z imion znamy niejaką Antosię (zwaną Antoninką, w której poeta chwilowo – wspomniał o niej w jednym bodaj liście - się zadurzył), Anielę (według relacji samego poety „umiała pięknymi kolorami malować przyszłe szczęście nasze!”) i Johasię (o balladzie To lubię stwierdził w liście do Zana: „Muszę posłać Johasi, dla której pisałem”; po latach sam Mickiewicz opowiadał o niej jako o … Józi; jak widać nie zapamiętał nawet jej imienia).

ilo

 

adres: ul. Brukowa 2,  15-950 Białystok

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

telefon: (85) 742 57 72,  fax: (85) 742 58 07

 

 

Przydatne numery telefonów:

1. Sekretariat 85 742 57 72
2. Fax 85 742 58 07
3. Wicedyrektor Łukasz Adamski
85 744 38 68
4.

Wicedyrektor Agnieszka Sałaj

 

85 742 58 64
5. Kierownik adm.-gosp. Władysław Turowski 85 742 47 73
6. Pokój nauczycielski 85 742 23 64
7.
Pedagog
85 742 57 70
8. Klub szkolny 85 742 57 60
9. Księgowość 85 742 58 67
10. Biblioteka 85 742 47 43
11. Hala sportowa 85 742 23 63
12. Gabinet medyczny 85 742 23 62
13. Dyżurka 85 744 38 69

 

Rada Rodziców I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Białymstoku zwraca się do Państwa z gorącą prośbą o dokonywanie wpłat na rzecz Rady Rodziców na konto bankowe nr: 39 1500 1344 1213 4005 8848 0000.

 

informatyka +

Nazwa Szkoły - ROP I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Białymstoku
Adres ul. Brukowa 2 15-950 Białystok

Osoby odpowiedzialne za realizację działania
Koordynator Iwona Bujnowska (tel 510232338)
Tutor Ireneusz Bujnowski (tel 792650890)

Numer telefonu i faksu ILO
(85) 742 57 72
(85) 742 58 07
Adresy poczty elektronicznej Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Termin rozpoczęcia działalności jako Regionalny Ośrodek Projektu. 01.09.2009

Raz w tygodniu są prowadzone zajęcia przygotowane przez koordynatora Iwonę Bujnowską, w których brali udział uczniowie chcący zdawać egzamin maturalny z informatyki w maju 2010, maju 2011 oraz w maju 2012.

W każdą sobotę w okresie październik – czerwiec odbywają się warsztaty algorytmiczne (6-godzinne) prowadzone przez tutora Ireneusza Bujnowskiego przygotowujące młodzież do olimpiad i konkursów informatycznych. Na zajęcia warsztatowe oprócz uczniów I LO uczęszczali również uczniowie VI LO oraz uczniowie ze społecznego gimnazjum. W ramach konsultacji Tutora odbywały się zajęcia dla młodzieży różnych szkół w okresie ferii zimowych.

Konsultacje dla nauczycieli odbywają się w każdy czwartek w godz. 1530 - 1700 przez tutora - Ireneusza Bujnowskiego.

Tematyka zajęć obejmowała tematy z algorytmiki i programowania - (struktury danych: tablice, stosy, kolejki, listy, drzewa, zbiory rozłączne, grafy, algorytmy sortowania, wyszukiwania, alg. tekstowe, alg. teorioliczbowe, kombinatoryczne, programowanie dynamiczne, itd.). Podczas zajęć corocznie młodzież rozwiązywała ok. 300 zadań algorytmicznych oraz wysłuchała ok. 50 wykładów i omówienia rozwiązań wszystkich zadań.

Podkategorie